مراجعه بیش از ۲۰۰ خانواده گمشده به پلیس درحادثه پلاسکو

 ادعای دژبان کلانتری : مراجعه بیش از ۲۰۰ خانواده گمشده به پلیس 

دژبان  کلانتری  : خانواده های ۲۰۰ گمشده در فاجعه پلاسکو به پلیس مراجعه کرده اند. 

۲۰۰ نفر در پلاسکو زیر آوار مانده اند/ادعای عجیب دژبان کلانتری

 

ادعای دژبان کلانتری : مراجعه بیش از 200 خانواده گمشده به پلیس
ادعای دژبان کلانتری : مراجعه بیش از ۲۰۰ خانواده گمشده به پلیس

پیرزن فرو رفته توی چادرش روی راه پله جلوی در دژبانی کلانتری ۱۰۹ بهارستان نشسته. نگاهم می‌کند و می‌پرسد: «شما هم مفقودی دارید؟» نمی‌دانم در جوابش چه بگویم. زن جوانتری هم کنارش نشسته و با چشمان قرمز و پف‌کرده‌اش نگاهم می‌کند. چند نفر فرم مفقودی به دست از کلانتری بیرون می‌آیند و از دژبان‌ها آدرس مغازه فتوکپی را می‌پرسند.

کلانتری ۱۰۹ بهارستان از صبح شاهد آمد و شد آدم‌هایی است که فرم‌های اعلام مفقودی را پر می‌کنند. جلوی در کلانتری دو دژبان سؤال‌پیچم می‌کنند که چرا می‌خواهم داخل بروم. می‌گویم مفقودی دارم. با خودم می‌گویم چه فرقی می‌کند، این روزها همه مفقودی داریم؛ فقدان آتش‌نشان‌ها، فقدان امکانات، فقدان شادی… .

اتاق کوچک تجسس کلانتری پر از جمعیت است. مردها و زنان نگران و رنگ‌پریده در حال پر کردن فرم مفقودی هستند. دو مرد مسن روی صندلی وا رفته‌اند و خیره به دیوار روبه‌رو نگاه می‌کنند. انگار اصلاً آنجا نیستند. پسری جوان از گوشه‌ای به گوشه دیگر می‌رود؛ انگار چیزی گم کرده.

مردم تا پشت پیشخوان پیش رفته‌اند و از آنها در مورد سؤالات فرم مفقودی می‌پرسند مأموران آرام و با حوصله جواب آنها را می‌دهند: «این سه جا را امضا کن و بعد شش تا از این فرم فتوکپی بگیر یه‌دونه از این فرم. فتوکپی همین کوچه کناری است.»

در حال پر کردن فرم هستم و از مأموران می‌پرسم که از صبح چند نفر آمده‌اند؟ تیز نگاهم می‌کنند و می‌گویند: «خیلی».

 دژبان می‌گوید: «از صبح سرمان شلوغ بود. دروغ نگویم تا حالا ۲۰۰ نفر آمده‌اند و اعلام مفقودی کرده‌اند. عجب فاجعه‌ای شد.

بیرون در کلانتری می‌ایستم تا با مردمی که می‌آیند و می‌روند راحت‌تر حرف بزنم. پیرمرد را داخل اتاق کلانتری دیده بودم که مشغول سروکله زدن با مأموران بود.

فرم می‌خواست برای حضور در صحنه. فامیل یکی از آتش نشانان مفقود شده است؛ امیرحسین داداشی. پسر ۲۷ ساله‌ای که مأمور آتش نشان بود و آنطور که فامیل‌اش می‌گوید روز شروع آتش سوزی شیفت او نبود: «تازه از دانشگاه آمده بود توی ایستگاه آتش نشانی و بعد سرصحنه حاضر شد و رئیس به او می‌گوید نیرو کم داریم لباس بپوش برو داخل.

تا طبقه ۹ همکاران دیده‌اند اما بعدش ساختمان فرو ریخت و کسی او را ندیده که بیرون بیاید» پدر امیرحسین هم بازنشسته آتش نشانی است. می گوید: «همه خانواده جمع شده‌اند خانه امیرحسین. مادرش حالش خیلی خراب است؛ قیامت است. همه توی سر خودشان می‌زنند و شیون و گریه می‌کنند. پدرش هم سرصحنه است و چشم انتظار آمدن امیرحسین.»

دو مرد مسنی که داخل صندلی‌ها وا رفته بودند از کلانتری بیرون می‌آیند. خانواده علی پهلوان هستند. مردی ۴۵ ساله که خدماتی ساختمان پلاسکو بود یا هست؟ برادر بزرگش می‌گوید: «دعا کن شاید زنده باشد.

اگر مرده بود حتماً صدا و سیما یا شهرداری می‌گفت. آنها فقط می‌گویند آتش نشان‌ها مرده‌اند» از مامازن آمدند برای پیگیری. پهلوان می‌گوید: «آخرین تماسی که داشته ساعت ۱۰ از پلاسکو بوده و بعد از آن تلفنش حتی بوق هم نمی‌خورد.

زنش غش کرده و بچه‌هایش گریه می‌کنند. خانه‌ برادرم آتش گرفته» پهلوان دو بچه داشت یک دختر شش ساله و یک پسر که کلاس ششم است.

پیرمرد مرا در آغوش می‌گیرد و شروع به گریه می‌کند. نمی‌توانم جلوی اشک‌هایم را بگیرم. پهلوان پیرزنی را که جلوی در نشسته نشانم می‌دهد و می‌گوید: «پسر آن خانم هم همکار برادرم بود آنها هم آمدند فرم مفقودی پر کردند.»

پسر جوان و دختری از کلانتری بیرون می‌آیند انگار سنگینی ستون‌های پلاسکو آنها را خم کرده و سنگین راه می‌روند. دنبال آدرس فتوکپی هستند.

از پسر جوان می پرسم شما هم مفقودی دارید؟ مرد جوان فرم را بالا می‌آورد و می‌گوید: «بله پدرمان آنجا بود.» پدرشان یکی از نگهبانان پلاسکو بود. می‌گوید: «از دیروز ساعت ۱۱ از او بی‌خبر هستیم.» هرچه اصرار می‌کنم نام و فامیلش را نمی‌گویند.

موتورها و ماشین‌ها جلوی در کلانتری پارک می‌کنند و می‌روند داخل و با فرم برمی‌گردند یکی دوتا نیستند. قیافه‌هایی از زمستان هم سردتر و رنگ پریده‌تر. سرگردان هستند و دنبال پاسخ. بعضی هنوز امیدوارند مفقودی‌هایشان سالم برگردند؛ انتظار کشنده/

روزنامه ایران
منبع: جام جم

✅ لینک این صفحه برای ارسال به دوستان: