کوک کن ساعت خویش…

کوک کن ساعت خویش

کوک کن ساعتِ خویش !

اعتباری به خـروسِ سـحری ، نیســت دگر

دیـر خوابیده و برخاسـتــنـش دشـوار اسـت

کوک کن ساعتِ خویش !

که مــؤذّن،شبِ پیـش دسته گل داده به آب

و در آغــــوش ســــــــحر رفــتــه به خــــــواب …

کوک کن ساعتِ خویش !

شاطری نیست در این شهرِ بزرگ که ــسحر برخیزد

شاطران با مددِ آهـــن و جوشِ شـیرین دیر برمی خیزند

کوک کن ساعتِ خویش !

که ســــــــــــــحر گــاه کـــســـــــــی

بقــچه در زیر بغل ، راهــــــیِ حمّامی نیست

که تو از لِخ لِخِ دمپایی و تک سرفه ی او برخیزی

کوک کن ساعتِ خویش !

رفـــتــــــــــگر مُــــــرده و ایـــن کوچـــــه دگر

خالی از خِش خِــشِ جارویِ شبِ رفتگر است

کوک کن ساعتِ خویش !

ماکـــیان ها همه مستِ خوابند

شـــــــــــــــــهر هـــــــــــــــــــم . . .

خـــوابِ اینــترنتیِ عصـــرِ اتم مـــی بیــند

کوک کن ساعتِ خویش !

که در ایـــن شـــــهر ، دگـر مســتی نیســـت

که تو وقتِ سحر،آنگاه که از میکده برمی گردد

از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبـــش برخیزی

کوک کن ساعتِ خویش !

اعتباری به خروسِ ســــحری نیســت دگر ،

و در ایـــن شــهر ســـحرخیزی نیســـــــــت

و ســــــــــحر نـــــــــــــزدیک اســـــــــــت …..

✅ لینک این صفحه برای ارسال به دوستان: