ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﺑﯽﻫﻮﺍ ﻗﻠﺐ ﻣﺮﺍ ﺩﺯﺩﯾﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﺑﯽﻫﻮﺍ ﻗﻠﺐ ﻣﺮﺍ ﺩﺯﺩﯾﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﺭﻭﺯ ﺩﻭﻡ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﺳﻢ ﻣﺮﺍ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ ﺁﺥ ! ﺧﺎﻟﯽ ﻫﻢ ﮐﻨﺎﺭ ﻟﺐ ﮔﺬﺍﺷﺖ
ﺩﺍﻧﻪﯼ ﺩﯾﻮﺍﻧﮕﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﭘﺎﺷﯿﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﺭﻭﺯ ﭼﺎﺭﻡ ﺩﺍﻧﻪﺍﺵ ﮔﻞ ﺩﺍﺩ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺯﯾﺮﮐﯽ
ﺁﻥ ﻏﺰﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺒﻢ ﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﭼﯿﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺱ ﻗﻬﻮﻩﺍﯼ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻓﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﺸﻢﻫﺎﯼ ﺑﯽﻗﺮﺍﺭﻡ ﺩﯾﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﻓﯿﻞ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﯾﻦ ﺑﻼ ﺍﺯ ﭘﺎ ﻣﯽﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﺧﺪﺍ !
ﻫﯽ ﻟﺐ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﻮﺳﯿﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﺍﻭ ﮐﻪ ﻃﺮﺯ ﺧﻨﺪﻩﺍﺵ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺮﺍﺑﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﺒﺴﻢ ﺣﺎﻝ ﺍﻫﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﺗﺎ ﺑﭽﺮﺧﺎﻧﻢ ﺩﻟﺶ ﺭﺍ ﻧﺬﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻡ ﻭﻟﯽ
ﺟﺎﯼ ﺩﻝ، ﺍﺯ ﺑﺨﺖ ﺑﺪ، ﺩﻟﺒﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﭼﺮﺧﯿﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ، ﮔﻔﺖ ﻣﯽﭼﺴﺒﺪ ﭼﻘﺪﺭ!
ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﺎﻝ ﺩﻋﺎ ﺑﺨﺸﯿﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﺷﺪ ﭼﻪ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺁﻥﺷﺐ ﻭﻟﯽ
ﺑﯽ ﻣﻦ ﺍﻭ ﺑﺎﺭﺍﻧﯿﺶ ﺭﺍ ﭘﺎ ﺷﺪ ﻭ ﭘﻮﺷﯿﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ ﺑﯽﺩﻋﺎ ﺑﯽﺍﺑﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮔﺮﻓﺖ
ﺩﯾﺪ ﺍﺷﮑﻢ ﺭﺍ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ ..

 

 

قاسم صرافان /مجله مراحم

 

 

✅ لینک این صفحه برای ارسال به دوستان: