مراسم سنتی عشای ربانی سال ۲۰۱۵ در کلیسای وانک

مجله مراحم: به این آیین شام مقدس، شام خداوند، شکستن نان، مجلس سپاسگذاری و شراکت هم اطلاق شده است. این عمل نماد حلول و تجسد الهی قلمداد می شود. در اناجیل روایت شده است که عیسی (ع) در آخرین شب حیات خود که شب عید فِصح یهودیان بود به اتفاق شاگردان و به سنت کتاب مقدس، شام دسته جمعی (شام آخر) را صرف کردند. این شام دسته جمعی در اناجیل به دو شکل توجیه می شود. در انجیل همنوا، عیسی (ع) به نشان همبستگی خویش با شاگردانش نانی را که در سفره بود پاره پاره می کند و به شاگردان می دهد و می گوید: این بدن من است که برای شما تسلیم می شود. این کار را به یادبود من انجام دهید. به همین ترتیب بعد از شام پیاله ای از شراب به آنان می دهد و می گوید: با خون خود که برای شما ریخته می شود پیمان تاره ای بستم و این نشانه ی آن است. در انجیل یوحنا این صفحه بازگو نمی شود. بلکه عیسی (ع) از شام فصح یک تعلیم مهم نتیجه گیری می کند. عیسی (ع) خود را نان حیات می نامد و می گوید: یقین بدانید که اگر بدن پسر انسان را نخورید و خون او را نیاشامید فاقد حیات هستید.
در انجام این مراسم، کشیش قطعات کوچکی از نان مخصوص را که قبلاً با شراب و آب تقدیس شده، در بین مؤمنان تقسیم می کند؛ و با خواندن دعا، نان و شراب در بدن مسیحیان، به گوشت و خون عیسی (ع) مبدّل می گردد، و با او متحد می شود. کلیسای کاتولیک رومی از نان فطیر (ورنیامده) ، و کلیسای بخش شرقی از نان ورآمده، در این مراسم استفاده می کنند. همین اختلاف رسم، خود یکی از ارکان اساسی جدال میان ارتدوکس و کلیسای کاتولیک روم را تشکیل می دهد. کلیسای ارتدوکس، اولیای کلیسای غرب را به خاطر استفاده از نان فطیر، به یهودیگری و جمود متهم می کند. کلیسای ارتدوکس، برخلاف کاتولیک روم برای مردم غیر روحانی، هم نان فطیر و هم غیر فطیر را تجویز می کند. روش کاتولیک روم به عنوان خیانت به فرمان عیسی (ع) و انحراف از سنت معمول کلیسای جهانی محکوم شده است.

 

 

1420122056412_ATIYE JOVEYRE-1

✅ لینک این صفحه برای ارسال به دوستان: